به نام خداوند جان و خرد        گزین برتر اندیشه بر نگذرد

کاوش پیرامون تاریخ و فرهنگ ملت های باستانی جهان نشان گر آن است که ایرانیان از معدود کهن تباران فرهنگ آفرین جهانند که هویت روشن و رسایی داشته و اندیشه ورزی و کنش های عقلانی آنها همواره برجسته بوده است. پیشینه این دیار باستانی خود گواهی بر آن است که جز در برهه هایی کوتاه ، دانش پژوهی و سنت خردورزی جایگاه گران سنگی در روان فردی و جمغی مردمان این مرز و بوم داشته است.

                                                                      خرد چشم جان است اگر بنگری     توبی چشم شادان جهان نسپری

دانش پزشکی و کارد پزشکی (جراحی) از سده های دور، جایگاه بلندی در کوشش های دانشمندان ایرانی داشته و بزرگانی چون برزویه، ابن سینا، رازی، جرجانی، زهراوی، مجوسی اهوازی و .... چهره های درخشان سپهر دانش و اندیشه و اختران جهان افروز و زداینده تاریکی های نادانی بوده اند که نامشان در گستره ی دانش بشری جاوید است و یادشان از خاطره خداوندان دانش و بینش و ژرف نگران به فراموشی سپرده نخواهد شد اینان آمیزه ای از دانش پزشکی و حکمت و فلسفه بوده اند.

گزاف نیست که بگوییم پزشکی کهن ایران و جهان اسلام و تاریخ آن، گهری ناسفته و دری نایافته است که دست بیداد زمان اگر چه پاره ای از درخشندگی های آن را به بوته ی فراموشی سپرده است اما بررسی مقایسه ای دانش مدرن کنونی با رساله های سده های دور به خوبی نشان از رشد دانش پزشکی ایران کهن دارد.

سنت پزشکی ایران که از 2 هزار سال پیش از میلاد پدید آمده بود، به چنان رشد و بالندگی رسید که در قرن 5 میلادی نیازمند بنیاد سازمانی متمرکز شد و با ایجاد جایگاه (ایران درست بد) ریاست سازمان پزشکات ایران آن زمان تعریف گشت. با پذیرش آیین خردگرای اسلام، کوشش های پزشکی اوج یافت و در سده های 8 تا 13 میلادی که در اروپا در آتیش بیداد و نادانی قرون وسطی می سوخت، دانشمندان و پزشکان ایران و جهان اسلام مرزهای شکوفایی علمی را درمی نوردیدند و بنیان پزشکی مدرن و خردگرای امروزی را می ساختند. افسوس که با یورش مغولان، این سنت دیر پای علمی به سستی گرایید و بنیان های خردورزانه در دام خرافات گرفتار آمد. اگر چه شعله های آن هرگز به خاموشی نگرایید.

با سپری شدن سده نوزدهم، دانش پزشکی مدرن و کار آمد بر سیطره ی طب جالینوسی پایان داد و با گشایش کالج دارالفنون پزشکی ایران که از مبانی بالقوه و علمی مکتب ابن سینایی دور مانده بود، توانست دیگر بار به مدد هوشمندی ویژه ی ایرانی با مبانی خردگرایانه ی دانش مدرن که کانون آن دنیای غرب بود آشنا شود.

پزشکان ایرانی به سرعت خود را با پیشرفته ترین آموزه های دانش مدرن هماهنگ ساختن و با گشایش دانشکده پزشکی تهران در سال 1934 این کوشش ها به ثمر رسید. به همت بزرگانی چون دکتر علی فر، دکتر اسماعیل تشید و دکتر عبدالله مرتضوی آموزش دانش نوپای بیهوشی و مراقبت های ویژه در دانشگاه تهران آغاز شد و به دیگر دانشکده های پزشکی ایران نیز گسترش یافت.

گروه بیهوشی دانشگاه علوم پزشکی تهران به مثابه دپارتمان بنیان گذار این گستره گرانسنگ علمی، بار گرانی را بر دوش می دید و از سالیان دور بر آن بود تا با برگزاری کنگره ای جهانی، متخصصان بزرگوار بیهوشی اریانی را با آخرین دست آوردهای فرا تخصصی اداره راه هوایی و بیهوشی ناحیه سر و گردن (گوش و گلو و بینی، جراحی اعصاب، چشم و فک و صورت...) آشنا سازد. مدیریت راه هوایی بنیادی ترین مسئولیت یک پزشک متخصص بیهوشی است. پروفسور توماس گال در این باره می گوید: "وظیفه اصلی یک متخصص بیهوشی فراهم آوردن تنفس کافی برای بیمار بوده و حیاتی ترین عنصر فراهم نمودن پشتیبانی تنفسی مدیریت راه هوایی است".

نخستین کنگره بین المللی اداره راه هوایی و بیهوشی در جراحی های سر و گردن کوششی است که چاره جویی نیازمندی های این گستره فرا تخصصی را نشانه گرفته و بر آن است تا متخصصان ارجمند بیهوشی و دیگر حوضه های تخصصی را با پیشرفته ترین دستاوردهای دانش جهان آشنا سازد. پیشاپیش به تمام تلاش های همکاران گرامی ارج می نهیم و این کنگره ی فراگیر را گامی ارزشمند در راستای اعتلا و ارج داشت دانش پزشکی به ویژه متخصصان بیهوشی در سراسر ایران زمین می دانیم. آرزومندیم تا برای نخستین بار هماهنگی مشترک متخصصان بیهوشی، گوش و گلو و بینی، فک و صورت، جراحی اعصاب، متخصصان ICU و دندانپزشکان پیرامون این رویکرد علمی به بار نشیند و پیشاپیش از اساتید مدعو و برجسته ی آمریکایی، اروپایی و آسیایی که با ارائه مقاله و تشریف فرمایی در کنگره بر غنای این محفل غلمی افزوده اند کمال سپاس را داریم.

از پروفسور شیفر سر دبیر مجله ی معتبر Anesthesia & Analgesia که با ارسال پیام ما را دلگرم کردند قدردانیم  و با تقدیر از تلاش های شبانه روزی کمیته های علمی و اجرایی کنگره اذعان می داریم که  برگزاری این همایش جهانی بدون زحمات استاد ارجمند جناب آقای دکتر حسین خان به بار نمی نشست. امید است کوشش های ما در نظر آید. در نهایت با پذیرش کاستی ها، بر این باوریم که کار ناتمام است و از این روی بی شکیبانه خود را مهیای دریافت رهنمودهای گران سنگ پزوهش گران و دانشمندان نکته یاب می دانیم و پیشاپیش از کاستی های این کنگره تمنای پوزش داریم.